The kaleidoscope of colours virtually glow on the pages, inviting us to enter a world that's altogether more vibrant than our own. - Scotsman
Madeira is famed for its lush, sub-tropical gardens, and this lavish book captures them in all their beauty. Pure escapism, and the perfect thing to leaf through on a cold winter's night. - Daily Mail
For garden visitors and armchair travellers. - Irish Times
Madeira is truly a magical island, from a botanical persepective, filled with wild flowers. Here, at last, is a book that does justice to its gardens as opposed to the dazzling natural scenery. The author is a garden designer living on mainland Portugal who has been making gardens on the island since 1991. He has produced an evenly written text, not at all 'gushy' - there is even a smattering of judicious criticism. Highlights include the Monte palace and the immaculate " Victorian" English garden at Quinta Vigia. - Daily Telegraph
The British have always loved the island of Madeira for its climate and the gardens it can produce. Now we have The Gardens of Madeira from the designer Gerald Luckhurst, who has worked there for years. The Portuguese and English influences can clearly be seen in the older gardens that relish the subtropical expat style of herbaceous borders, camellias and monkey puzzles; but there are newer gardens too, just as plant-rich and Luckhurst’s Madeira Magic, for all its commercial origins, is one of the island’s most interesting plantings. - Times
Tuesday, 14 December 2010
Friday, 29 October 2010
Essential Madeira - The garden visionary
An interview with Gerald Luckhurst about his work on Madeira by Vitor Sousa
see page 36-37
Essential Madeira Islands nº22 October-November 2010
Labels:
Gardens of Madeira,
Gerald Luckhurst
Wednesday, 27 October 2010
The Gardens of Madeira
Here is a link to the publishers Blurb.
If you use the link to the right you can buy the book at Amazon with a 50% discount.
Saturday, 26 June 2010
Friends of Monserrate
Labels:
Friends of Monserrate,
Monserrate
Tigridia pavonia

Curtis Botanical magazine
Vol. 15 (1801)
[532]
Ferraria Tigridia. Mexican Ferraria, or Tiger-flower.
Class and Order.
MONADELPHIA TRIANDRIA.
Generic Character.
Spatha 2-phylla. Cal. o. Petala 6. 3-externis latioribus. Stylus 1. Caps. 3-loculari infera.
Specific Characler and Synonyms.
FERRARIA Tigridia ; foliis plicatis, corollis lato-urceolatis:
laciniis interioribus depresso-intersectis.
FERRARIA pavonia : caule simplici flexuoso, foliis equi-
tantibus ensiformibus nervosis, petalis planis :
interioribus duplo brevioribus panduriformibus.
Spec. PI. edit, Willdenow, v. 3. p. 581.
FERRARIA pavonia. Linn. Suppl. 407. Cav. Diff. p. 343.
t. 189. Larmarck Encyclop. v. 2. p. 453. 2.
TIGRIDIA Juffieu. Gen. p. 57.
MORAEA pavonia. Thunb. Monea 14, 20.
OCOLOXOCHITL seu flore tigris. Hern. nov. PI. Amer.
Hist. tab. 276. Gerard, emac. 122. 2. Encyc lop. Brit. t. 350.
TIGRIDIS flos an Dracunculi species? Lob. Obs. 59. Icon.
111. Dod. pempt. 3. p. 421. Swertii Floril. 2.
t. 31. fig. 2. J. Bauh. 2. p. 684. Raii Hist.
1165. J. Theod. de Bryt, Florileg. nov. t. 111.
Of all the above authors, no one had seen the living plant except Hernandez, who was sent to Mexico as a Physician, by Philip II. King of Spain; and his figure, though only a small wooden cut, is more botanically correct than any of the others, not excepting that of Cavanilles, We are informed by him that it grew wild about Mexico, and was much cultivated for its excessive beauty and for the medicinal virtues of its root; being, as he terms it, " a frigefacient in fevers, and " also a promoter of fecundity in women." Both Hernandez and M. De Brancion, from whom Lobel derived his knowledge of the plant, observe that the root is esculent. All the other old authors appear to have borrowed what they have said from these two sources, except perhaps De Bry, who says he received it (probably meaning the drawing) from Caspar Bauhin. The author of this figure, though it was published before the Rome edition of the Mexican history, appears to have had access to the drawing of Hernandez, as the form of the flower is the same, only four roots are crowded together. The more modern authors seem to have made their descriptions and figures from no other authority except a dried specimen in the possession of Jussieu. That of Mutis, cited by the younger Linnaeus, we have not seen, and has not, we believe, been as yet published.
For the possession of this superb flower, this country, and perhaps Europe, is indebted to Ellis Hodgson, Esq. of Everton, near Liverpool, with whom it flowered and produced ripe seeds about five years ago. From this gentleman, seeds were communicated to Messrs. Grimwood and Wykes, and by them it has been dispersed among other Nurserymen. There is little fear but that it will soon become very common, as it flowers freely, produces seeds in abundance, and maybe likewise increased by offsets from the roots. It has no scent, but in splendid beauty it appears to us, at least when assifted by rarity and singularity, to surpass every competitor; we lament that this too affords our fair countrywomen another lesson, how extremely fugacious is this loveliness of form; born to display its' glory but for a few hours, it literally melts away.
By the alteration made by Willdenow in the generic character of Ferraria, this may be included; but the trivial name pavonia, injudiciously adopted from a supposed resemblance to the Iris pavonia, figured by Jacquin (not the Iris pavonia of the Botanical Magazine) is totally inadmissible, the colours being in no respect similar to those of the peacock ; we have, therefore, as nearly as could be done in one word, restored the original name. We have an additional motive to do so from the confederation, that should it be hereafter thought necessary to make it a distinct genus from Ferraria, the name of Tigridia, already applied by Jussieu, would undoubtedly be given it.
Disc. Root, a tunicated bulb, producing from one to four stems about a foot and half high, somewhat flexuose, round, jointed, smooth, bearing at each joint a plicated oblong-lanceolate leaf from a sheathing petiole the length of the internode, and at the summit an involucrum, apparently confiding of two lanceolate, ancipital, conduplicate, nearly equal valves, of which the exterior is in fact the common spathe or involucre, and embraces the interior with its contents ; the interior valve, which is exactly opposed to the outer one, is the proper spathe of the first flower and embraces it, together with the spathes and flowers that are to come in succession ; the spathe of the second flower is opposed to that of the first, and placed between it and the pedicel of the first flower; and so of the rest, every spathe being opposed to the one of the preceding flower and embraced by it. These spathes are similar in shape, but diminish progressively and become more membranaceous. Corolla, broad-urceolate (but this could not be expressed by the drawing in a front-view of the flower) divided into six segments, of which the three outer are urceolate at the base, expanded above, and reflected at the point; the three inner ones smaller by half, biformed, singularly divided into a lower hastate and an upper ovate division by a depressed intersection ; the upper division is of the richest scarlet imaginable, variegated by a bright golden yellow. Filament, a cuniculated or piped triquetral column. Anthers, sessile, erect, bearing their pollen on the outside, conniving at the point, diverging below to admit the exit of the stigmas. Germen, obtusely trigonal, three-celled. Style, the length of the filamental column, through the hollow of which it pafles. Stigmas, three, filiform, bifid. Capsule, oblong, obtufely trigonal, three-celled. Seeds, in double rows in each cell and round.
It is a native of Mexico and Peru, is properly a greenhouse plant, and succeeds best in light mould, seedlings will flower the second year. It is best to take up the bulbs the latter end of September or October, and to keep them out of the ground till the Spring*.
* In every part of this paper, we have been very much assisted by the liberal communications of John Bellendin Gawler, Esq.
Tigridia pavonia (L.f.) DC. in P.J.Redouté, Liliac. 1: t. 6 (1802).
Mexico to El Salvador
Iridaceae
Friday, 25 June 2010
General Robert Craufurd
Sunday, 20 June 2010
Cintra Pinturesca: Monserate 1838
[p.79]
Descendo do alto de Penha-verde deixamos á esquerda huma fonte antiga , e logo mais adiante a estrada fórma hum estreito por cujo motivo pozerão os Arabes ao sitio o nome de Gibraltar , e a poucos passos se biparte a estrada. Seguindo-se a da direita se vai dar á ribeira de Gallamares (de que fallaremos quando tratarmos de villa de Collares) em cuja proximidade está a quinta de S. Bento , e as ruinas de huma antiga casa acastellada , que ainda conserva duas torres , pertencente á casa dos Condes de Soure. Continuando a mesma estrada que tinhamos seguido , esta logo adiante se reparte em tres caminhos. A' direita fica o que conduz ás ruinas e quinta de Monserate; o centro he a estrada real de Collares , a qual por baixo de huma continuada sombra de arvoredo , tendo passado pela quinta da Bellavista, pertencente á casa de Cadaval, a da Agua Ferrea , e sitio da Ugaria, nos leva áquella aprazivel e viçosa villa : á esquerda, subindo para o centro da serra em direcção ao Oeste , vamos ter ao convento de Santa Cruz da Serra.
Logo adiante da quinta de Penha-verde fica o sitio de Monserate , assim chamado , de huma Ermida da invocação de Nossa Senhora de Monserate , que no anno de 1540 edificou hum Clerigo chamado Gaspar Preto mandando de Roma vir a imagem de alabastro, da Senhora.
Aqui em hum pequeno monte despegado , que se avança como atalaya do resto das ondulações da Serra , estão as ruinas de huma casa de campo , imitando hum castello antigo. Foi edificada esta casa por hum Inglez chamado Bekfort , inda ha poucos annos , de sorte que por vicio de construccão e não pela sua muita antiguidade está em ruinas. Qual flor requeimada por vento pestifero na viçosa idade da sua vegetação, ainda nestas estragadas ruinas sobresahe a formosura e brilho do seu tempo de gloria. [p.80] Huma bella lameda de arvores nos conduz á casa cercada de huma gradaria de ferro de tres pés de altura, cingindo-lhe as paredes cedros qne sombreando-a , lhe não roubão (pela boa disposição em que estão collocados) os lindos pontos de optica que disfructa , tanto para o lado da serra de que he dominada, como para a parte do mar e valle de Collares. A primeira torre era destinada para os quartos de cama, seguindo-se em baixo casa de jantar etc.; a outra torre consistia em huma bella salla de Musica deforma redonda , cornmunicando com outras , tudo no melhor gosto e distribuição. Tinha a casa duas entradas principaes , que se dirigiào a hum vestibulo em octagono, que partia para os differentes ramos do edificio.
Os aposentos para os creados , cocheira , e cavalharices , formão outro corpo de edificio ao lado do caminho que conduz á casa. Os apriscos , abegoaria , e casa de caseiro são feitas com igual esmero de gosto , buscando a arte meios de embellezamento na sua simples e rustica architectura. Consistia a quinta de hum bello bosque de antigos carvalhos que vinhão terminar junto á casa em hum pomar de larangeiras e tangerinas. Na encosta sobranceira ao valle onde está assentado este pomar se vê huma cascata de enormes calháos que para alli forão conduzidos expressamente , esforçando-se por este modo com tanto trabalho o artificio humano em imitar a simplicidade das bellezas da natureza, [p.81] sempre magestosa e bella nas obras da sua creação , toma esta repreza as aguas que no inverno, e principios da primavera descem do alto da serra, e formão uma cataracta que se despenha por um leito pedregoso, que forma a parte mais baixa do valle desta mata.
Tal he o sitio encantador de Monserrate! Se quereis embriagar a vossa alma de uma agradavel melancolia , vinde passar alguns momentos a estas ruinas, ou quando o sol rompendo por entre as nevoas que coroão os alcantilados montes faz chorar as arvores lagrimas crystalinas , saudosas dos mysterios da noite , ou quando mergulhando-se no Occeano traz essa hora do crepusculo doces meditações.
Evós , damas , acudi tambem ; não receeis genios malfazejos , nem vos assustem as suas torres e recortadas ameias, que esta estancia foi desde o seu principio destinada a prazeres. Lamentai com tudo que esta salla animada outra-ora pela suave melodia da musica , seja agora muda e silenciosa , que esse pavimento sobre o qual se deitão hoje essas ovelhas que vos não excedem em candura, não seja ao de leve roçado pelos vossos pés mimosos, que esse chão cuberto de pedras que desabão do arruinado tecto, não seja forrado de aveludado tapete. Pedi porém que alguma mão bemfeitora restitua esta casa á sua primeira instituição, isto he, a povôe de novos folgares, ou antes pedi que a mão do homem , mais destruidora que o tempo , não derrube [p. 82] esse resto de arvores que escaparão aos sacrilegos golpes do machado, não nivelle com a terra esses mesmos fragmentos do edificio que ainda hoje formão o encanto destes sitios.
Descendo do alto de Penha-verde deixamos á esquerda huma fonte antiga , e logo mais adiante a estrada fórma hum estreito por cujo motivo pozerão os Arabes ao sitio o nome de Gibraltar , e a poucos passos se biparte a estrada. Seguindo-se a da direita se vai dar á ribeira de Gallamares (de que fallaremos quando tratarmos de villa de Collares) em cuja proximidade está a quinta de S. Bento , e as ruinas de huma antiga casa acastellada , que ainda conserva duas torres , pertencente á casa dos Condes de Soure. Continuando a mesma estrada que tinhamos seguido , esta logo adiante se reparte em tres caminhos. A' direita fica o que conduz ás ruinas e quinta de Monserate; o centro he a estrada real de Collares , a qual por baixo de huma continuada sombra de arvoredo , tendo passado pela quinta da Bellavista, pertencente á casa de Cadaval, a da Agua Ferrea , e sitio da Ugaria, nos leva áquella aprazivel e viçosa villa : á esquerda, subindo para o centro da serra em direcção ao Oeste , vamos ter ao convento de Santa Cruz da Serra.
Logo adiante da quinta de Penha-verde fica o sitio de Monserate , assim chamado , de huma Ermida da invocação de Nossa Senhora de Monserate , que no anno de 1540 edificou hum Clerigo chamado Gaspar Preto mandando de Roma vir a imagem de alabastro, da Senhora.
Aqui em hum pequeno monte despegado , que se avança como atalaya do resto das ondulações da Serra , estão as ruinas de huma casa de campo , imitando hum castello antigo. Foi edificada esta casa por hum Inglez chamado Bekfort , inda ha poucos annos , de sorte que por vicio de construccão e não pela sua muita antiguidade está em ruinas. Qual flor requeimada por vento pestifero na viçosa idade da sua vegetação, ainda nestas estragadas ruinas sobresahe a formosura e brilho do seu tempo de gloria. [p.80] Huma bella lameda de arvores nos conduz á casa cercada de huma gradaria de ferro de tres pés de altura, cingindo-lhe as paredes cedros qne sombreando-a , lhe não roubão (pela boa disposição em que estão collocados) os lindos pontos de optica que disfructa , tanto para o lado da serra de que he dominada, como para a parte do mar e valle de Collares. A primeira torre era destinada para os quartos de cama, seguindo-se em baixo casa de jantar etc.; a outra torre consistia em huma bella salla de Musica deforma redonda , cornmunicando com outras , tudo no melhor gosto e distribuição. Tinha a casa duas entradas principaes , que se dirigiào a hum vestibulo em octagono, que partia para os differentes ramos do edificio.
Os aposentos para os creados , cocheira , e cavalharices , formão outro corpo de edificio ao lado do caminho que conduz á casa. Os apriscos , abegoaria , e casa de caseiro são feitas com igual esmero de gosto , buscando a arte meios de embellezamento na sua simples e rustica architectura. Consistia a quinta de hum bello bosque de antigos carvalhos que vinhão terminar junto á casa em hum pomar de larangeiras e tangerinas. Na encosta sobranceira ao valle onde está assentado este pomar se vê huma cascata de enormes calháos que para alli forão conduzidos expressamente , esforçando-se por este modo com tanto trabalho o artificio humano em imitar a simplicidade das bellezas da natureza, [p.81] sempre magestosa e bella nas obras da sua creação , toma esta repreza as aguas que no inverno, e principios da primavera descem do alto da serra, e formão uma cataracta que se despenha por um leito pedregoso, que forma a parte mais baixa do valle desta mata.
Tal he o sitio encantador de Monserrate! Se quereis embriagar a vossa alma de uma agradavel melancolia , vinde passar alguns momentos a estas ruinas, ou quando o sol rompendo por entre as nevoas que coroão os alcantilados montes faz chorar as arvores lagrimas crystalinas , saudosas dos mysterios da noite , ou quando mergulhando-se no Occeano traz essa hora do crepusculo doces meditações.
Evós , damas , acudi tambem ; não receeis genios malfazejos , nem vos assustem as suas torres e recortadas ameias, que esta estancia foi desde o seu principio destinada a prazeres. Lamentai com tudo que esta salla animada outra-ora pela suave melodia da musica , seja agora muda e silenciosa , que esse pavimento sobre o qual se deitão hoje essas ovelhas que vos não excedem em candura, não seja ao de leve roçado pelos vossos pés mimosos, que esse chão cuberto de pedras que desabão do arruinado tecto, não seja forrado de aveludado tapete. Pedi porém que alguma mão bemfeitora restitua esta casa á sua primeira instituição, isto he, a povôe de novos folgares, ou antes pedi que a mão do homem , mais destruidora que o tempo , não derrube [p. 82] esse resto de arvores que escaparão aos sacrilegos golpes do machado, não nivelle com a terra esses mesmos fragmentos do edificio que ainda hoje formão o encanto destes sitios.
Labels:
Cintra,
Cintra Pinturesca,
Monserrate
Subscribe to:
Posts (Atom)




